Dag Jos en het team van Dierenasiel Genk,

Vandaag dacht ik aan jullie, want het is exact 7 jaar geleden dat ik Milo bij jullie kwam ophalen. Dat leek me het perfecte moment om jullie nog eens een update te geven.

Op 1 juni, zeven jaar geleden, had ik eigenlijk een afspraak om een andere hond te adopteren. Mijn oog was gevallen op Jack, een corgi. Jos raadde mij dat echter af omdat ik nog geen ervaring had met honden en Jack kampte met verlatingsangst. Geen evidente combinatie. Omdat ik toen geen tuin of terras had, was een grotere hond ook minder geschikt. Jos vroeg voorzichtig of het misschien ook iets kleiner mocht zijn. Ik antwoordde nog: “Alles mag, behalve een rat.” Daarna bleef het even stil… want hij had duidelijk een chihuahua in gedachten.

Toen Jos vroeg of hij hem gewoon eens mocht gaan halen, stemde ik toe. Ik moest op de grond gaan zitten omdat hij wat schuw was. Maar zodra hij binnenkwam, liep hij meteen enthousiast naar me toe, kwispelend met zijn kleine staartje. En toen gebeurde het. We werden op slag verliefd op elkaar: Koekie en Jolien. Meant to be.

Toen ik hem mee naar huis nam, kreeg hij een nieuwe naam: Milo.

Alleen bleek Milo thuis niet helemaal dezelfde hond te zijn als tijdens onze kennismaking. Hij veranderde in een kleine dino. Bezoek werd ontvangen met luid geblaf en soms zelfs beten in de kuiten. Ook ik ontsnapte er niet altijd aan. Meer dan eens hield ik er bloedende bijtwonden aan over. Er zijn in die eerste periode heel wat tranen gevloeid, naast veel geduld, twijfel en hard werken.

Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Jos bleef mij vanop afstand begeleiden, ondanks de afstand tussen Genk en Leuven. Nicole is zelfs eens bij ons thuis langsgekomen om mee te kijken hoe ze kon ondersteunen. Ik herinner me nog dat ook zij naar huis ging met enkele beten in haar benen. Dat maakte duidelijk hoe moeilijk de situatie toen was.

Toch ben ik blijven volhouden. Iets in mij zei dat er achter dat gedrag een hondje zat dat vooral bang was en nooit echt had geleerd dat mensen te vertrouwen zijn. Ik wist ook dat zijn kansen bijzonder klein zouden zijn als hij terug naar het asiel zou moeten. Niemand stond te springen voor een agressief hondje dat beet.

En kijk nu…

Vandaag zijn we zeven jaar later. Milo wordt op 6 september 10 jaar oud en hij stelt het goed. Sterker nog: sinds enkele maanden woont hij samen met een golden retriever, Oro genaamd, én met een kindje van vijf jaar. Als iemand mij dat zeven jaar geleden had voorspeld, had ik het nooit geloofd. Niemand zou het geloofd hebben.

Hij blijft een gevoelig hondje met een rugzakje, maar hij heeft de voorbije jaren ongelooflijke stappen gezet. Hij leert nog steeds bij, durft steeds meer mensen en honden toe te laten in zijn leven en verrast me nog elke dag met zijn veerkracht. Ik ben ontzettend trots op hem.

Ik ben vooral dankbaar dat ik hem destijds niet heb opgegeven. Milo heeft mij minstens evenveel geleerd als ik hem. Over geduld, vertrouwen, doorzetten en onvoorwaardelijke liefde. Ik zou hem vandaag voor geen geld van de wereld meer kunnen missen.

Daarom wilde ik jullie graag laten weten dat het goed met hem gaat. Dat kleine hondje waarvan velen misschien dachten dat het nooit goed zou komen, geniet vandaag van een warm, liefdevol leven.

Bedankt om destijds in hem te geloven en bedankt voor alle steun die jullie ons in die moeilijke beginperiode hebben gegeven. Zonder jullie was dit verhaal misschien heel anders afgelopen.

P.S. Er is nog iemand die jullie zich misschien herinneren: meneer Konijn. De knuffel die Milo destijds van jullie meekreeg, is vandaag nog altijd zijn allerbeste vriend. Hij slaapt er nog regelmatig mee, draagt hem trots rond en bewaakt hem alsof het zijn grootste schat is. Sommige vriendschappen zijn blijkbaar voor het leven.

Warme groeten,

Jolien & Milo