Max

Dag Selma en Jos,
Hoe is het met jullie?
Kennen jullie Max, de Kaukasische herder nog? Hij is bij jullie terechtgekomen na een inbeslagname in mei 2022 en in juli 2022 hebben wij hem mogen adopteren. Vanaf dan is ons avontuur met Max begonnen.
Het waren moeilijke eerste maanden met zijn verlatingsangst, dubbele oorontsteking en gebrek aan socialisatie. We wisten allemaal niet goed wat te verwachten en ook niet wat voor een hond er verscholen zat onder zijn berenvacht. Na veel geduld, kleine stapjes per keer en een grote portie doorzettingsvermogen om deze knappe man toch de beste kansen te geven, hebben we nu al een paar jaar de beste hond die we ons konden inbeelden. En wie Max nu eigenlijk is? Dat wil ik jullie graag vertellen!
Max zijn verlatingsangst zit nog steeds in hem, maar met voorspelbaarheid, routines, bezigheidstherapie en een eigen veilige plek heeft hij hier mee leren omgaan. Hij zal altijd ergens gaan liggen zodat hij ons ziet en zal nooit iemand achterlaten op wandeling. Het is voor hem dan ook heel moeilijk dat zijn favorieten baasjes soms binnen zijn en hij wel heel graag buiten wil zijn. Conclusie: de baasjes hebben iedere dag ook hun portie verse buitenlucht.
Zijn uitlaatklep is gaan wandelen. Wanneer we thuiskomen van ons werk, begint het wel heel moeilijk te worden voor Max, want dan is het zijn favoriet uurtje. Gaan wandelen! Waar we in het begin amper zijn harnas aankregen door het enthousiast 60kg gespring heeft hij geleerd dit enthousiasme te bewaren voor als we op wandeling vertrekken. Het snuffelen en samen weg zijn vindt hij fantastisch.
Na de wandeling? Languit in de woonkamer snurken, het liefst tot morgenvroeg. Hem wakker maken? Dat mag altijd met een heel uitgebreide knuffelsessie. Liefst een die niet eindigt.
En ja, je leest het goed. Max leeft nu ook mee met ons in de woonkamer, samen met de konijnen die daar ook los rondlopen. Net zoals alles wat Max heeft geleerd, met veel geduld en kleine stapjes, kunnen de hond en konijnen in vrede samenleven, zonder dat dit stress geeft bij een van de dieren. Ons konijn Nala en Max zijn er altijd samen om gasten te verwelkomen. Als je ons geen knuffels geeft? Dan kan je beter buiten blijven is hun levensmotto.
Natuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn. Zo heeft Max het nog altijd moeilijk om dicht bij andere honden te zijn en heeft hij heupdysplasie. Deze twee dingen maken het moeilijk om zijn favoriete activiteit uit te oefenen, wandelen! Daarom dat we altijd gaan wandelen op plaatsen die rustig zijn of waar we met een grote boog rond andere honden kunnen gaan. En zijn heupen? Daar krijgt hij medicatie voor, doet hij elke ochtend zijn fysio oefeningen en gaan we elke dag wandelen om de spieren te behouden. Op deze manier proberen we hem zo lang mogelijk pijnvrij en gelukkig te houden.
Max gaat tegenwoordig vaak mee op avontuur. Zo gingen we al enkele jaren een weekje naar de Ardennen wandelen, een weekendje naar zeeland en in september zijn we zelfs samen een week naar Oostenrijk gegaan! Daar leerde hij dat er op het einde van een kabelbaan altijd leuke verassingen te beleven zijn! Rollen in de sneeuw, door het raam naar de koetjes kijken en genieten van de mooie uitzichten. Na de eerste keer twijfelend instappen, stond hij de keer erna al met 2 pootjes in het bakje nog voor de deuren open waren! Wat een avontuur voor hem en voor ons. Zo leuk om dit te kunnen delen met hem! Als de koffer van de auto openstaat springt hij erin voor zijn volgend avontuur!
Ik wil jullie (en het hele team) graag nog een keer bedanken. Bedanken voor de kans die jullie ons gegeven hebben, maar ook hoe eerlijk jullie waren over Max en zijn problemen en hoe jullie alles gedaan hebben om ons te helpen. Bedankt om Max uit een slechte omgeving te halen en hem alle kansen te willen geven, want hij heeft het jullie zeker niet gemakkelijk gemaakt. Wij willen met ons verhaal graag vertellen dat het inderdaad niet altijd gemakkelijk is om een hond te adopteren. We wisten ook niet direct in wat voor een avontuur we ons stortten. Die eerste maanden waren dan ook behoorlijk pittig. Zijn 60kg gewicht en koppigheid maakten het er niet gemakkelijker op. We kregen van mensen ook vaak te horen dat we Max niets meer konden aanleren omdat hij al 2,5 jaar was. Wat hadden die het ongelooflijk mis! Max leert nog iedere dag. Van nieuwe fysio oefeningen en samen op reis gaan tot door hebben dat er in de vuilbakken en in de keuken wel lekkere dingen kunnen liggen en dat ook bij de schoonmama altijd welkom is.
Ons hart wordt overladen met liefde door onze dieren in huis. We proberen Max maximaal kleine gelukjes te geven door samen op reis te gaan of te rollebollen in de sneeuw. Wij hopen dan ook om onze dieren nog lang gelukkig, stressvrij en pijnvrij bij ons te hebben.
Nog wat foto’s van Max in deze link.
Warme groetjes van ons