Lieve vrienden van het asiel,

Weten jullie nog dat kleine hondje dat op 14 augustus bij zijn 2 nieuwe mama’s mocht gaan wonen? Wel… dat ben ik! Djay! (vroegere Ray-Jay)
Hier even een kleine, (maar eigenlijk best grote en behoorlijk lange) update over hoe het met mij gaat. Ik wil jullie graag alles in detail uitleggen zodat jullie zeker weten dat het goed gaat!

Op 14 augustus ben ik alweer één heel jaar bij mijn mama’s, en ik kan jullie alvast verklappen: het gaat supergoed met mij! Mijn mama’s zeggen dat ze aan alles kunnen zien dat ik super gelukkig ben. En eerlijk… ik denk dat ze gelijk hebben. 

Mijn lampje staat trouwens nog steeds elke nacht aan als ik ga slapen. En slapen? Dat doe ik lekker waar ik wil. Een mandje of een ander plekje dicht bij de rest… ik heb ondertussen goed begrepen dat het huis van mij is. 

Ook mijn eetgewoonten heb ik ondertussen helemaal uitgelegd aan mijn mama’s. Mijn brokjes eet ik namelijk alleen als ze lekker geweekt zijn in water én als er een flinke portie paté bij zit. Maar niet zomaar paté, hé! Het moet de paté van de Aldi zijn. Die kennen jullie misschien nog wel, want die hadden jullie ons meegegeven om de eerste keer kennis te maken. Blijkbaar was dat een schot in de roos. 

En als we het toch over de Aldi hebben… ook de hondenworstjes van daar zijn fantastisch. Eigenlijk zijn dat zowat de enige snoepjes waarvoor ik heel braaf in mijn mandje blijf wachten. Ik denk dus dat mijn mama’s ondertussen wel weten waar ze hun boodschappen moeten doen. 

Het voelt hier trouwens alsof ik al véél langer dan één jaar ben. Ik doe alles mee met de rest van de hondjes. En ja hoor… we zijn nog steeds met zeven! 
Ik hoor helemaal bij de roedel. Ik heb mijn plaatsje gevonden, mijn gewoontes, mijn favoriete plekjes en vooral: mijn mensen. Mijn mama’s zijn ondertussen gewoon mijn veilige thuis geworden. 

Ik weet ondertussen trouwens heel goed wat mag en wat niet mag. Mijn mama’s hebben mij dat allemaal netjes uitgelegd. Alleen… mijn oren gebruiken is soms een optie, ik doe lekker waar ik zin in heb  zeker als ik even buiten kan rennen, heerlijk.

Maar ik heb in dat ene jaar ook zó ontzettend veel bijgeleerd. Mijn mama’s zijn supertrots op mij. Dingen die in het begin helemaal niet vanzelfsprekend waren, zijn nu gewoon onderdeel van mijn leven.
Zo laat ik mij tegenwoordig super makkelijk wassen en kammen. Dat was in het begin absoluut niet vanzelfsprekend, maar kijk eens hoe flink ik nu ben! Zelfs mijn nageltjes knippen is ondertussen al gebeurd. 

Ik kan ook netjes een riempje aan en ik ben zelfs al mee op terrasje geweest!
Daar zijn ook de leuke foto’s genomen.
Al moet ik daar wel iets verduidelijken: wandelen? Nee hoor. Gedragen worden? Ja, graag! 

Als ik terugkijk naar het hondje dat een jaar geleden bij mijn mama’s kwam, ben ik eigenlijk best trots op mezelf. Ik heb zoveel geleerd, zoveel nieuwe dingen ontdekt en vooral geleerd dat ik hier veilig ben en geliefd word.

Ik doe het dus echt supergoed. Ik ben een heel flink hondje geworden en vooral… ik ben ontzettend gelukkig.

Mijn mama’s zeggen dat ik hun roedel compleet maak en ze mij absoluut niet meer kunnen missen.  En ik denk dat zij mij ook compleet maken.

Dus… Dankjewel aan jullie, lieve mensen van het asiel, omdat jullie ervoor hebben gezorgd dat mijn verhaal uiteindelijk hier mocht verdergaan. Jullie hebben misschien een hondje aan mijn mama’s meegegeven, maar ik denk dat jullie hen eigenlijk veel meer hebben gegeven dan dat.

Jullie hebben ervoor gezorgd dat ik een thuis kreeg.
Een thuis waar mijn lampje elke nacht aanstaat, waar mijn brokjes in water geweekt worden en er paté van de Aldi bovenop komt, waar ik met zeven hondjes mijn roedel vorm, waar ik gedragen mag worden op het terras, waar mijn pluspapa mij komt strelen, waar mijn mama’s elke dag trots op mij zijn.
En vooral… waar ik elke dag mag voelen dat ik thuis ben.
En misschien is dat wel het mooiste wat een hondje kan krijgen.