Fien en Sander hier.

Misschien doen onze namen niet meteen een belletje rinkelen, maar herinneren jullie zich deze grote jongen wel: Beer

Beer is nu net iets meer dan 2 jaar onze lieve huisgenoot, en ik wil jullie toch eens laten weten hoe het met hem gaat.

Het begon met veel stress, kleerscheuren en blauwe plekken, opspringen en bijten, 2 weken buiten slapen naast zijn ren, ons continu achtervolgen en amper rust vinden.

Daarna sliepen we met z’n allen nog enkele maanden beneden in de living. Beer zocht onze aandacht dan soms door aan meubels te knagen en het happen en springen zat er ook nog in als het niet goed ging in dat mooie, grote koppie van hem.

Ondertussen heeft hij al zoveel stappen gezet en maakt hij echt deel uit van ons gezin! Wij die boven gingen slapen verliep veel beter dan gedacht. En ook bij het terug aan het werk gaan en dus alleen zijn verbaasde hij ons. Beer heeft de living voor hem, die we met een groot stevig hekken afsluiten van de rest van het huis als hij alleen is. De dagelijkse structuur bracht hem veel rust. Ondertussen kent hij onze routines al goed, gaat hij bij het nemen van zijn brokken al flink wachten op zijn matje en doet daarna de hele dag dutjes en bewaakt het huis als er eens een pakjesbezorger komt.

Logeren in een pension, omdat wij naar een trouwfeest moesten, ging hem niet zo goed af. Hij is lief naar de eigenares maar al de rest bezorgde hem enorme stress. Dat doen we dus niet meer. We plannen onze agenda gewoon zodanig dat dit niet meer hoeft en onze ouders willen in nood altijd komen logeren. Iedereen ziet Beer namelijk erg graag 🙂

We gingen in november 2024 zelfs 2 nachten kamperen samen met Beer, in een caravan.

Tijdens de eerste nacht sliep ik bij hem omdat hij zo alert was en bij het minste geluidje begon te blaffen. De tweede nacht een extra lange wandeling gedaan, ook wel bij hem geslapen, maar meneertje was zo moe dat hij gewoon in slaap viel en de hele nacht stil was.

Nadien op weekend naar een vakantiehuisje met een omheinde tuin ergens midden in een bos zodat Beer zich helemaal kan uitleven. Verliep super goed! Afgelopen weekend gingen we opnieuw naar een huisje in een bos, Beer had er de tijd van zijn leven.

De gedragsmedicatie die de dierenarts vrijwel meteen heeft opgestart, is ondertussen bijna volledig afgebouwd. Enkel nog 1 pil Fluoxetine om de dag.

Beer is een erg lieve, aanhankelijke hond geworden die het nog steeds laat merken als hij nog aaitjes wilt of hij erbij wil zijn..maar op een minder bijterige manier. Nog steeds erg vocaal wel, maar dat hoort gewoon bij zijn wakende karakter en de buren zijn gelukkig blij om zo’n waakhond naast zich te hebben.

Wandelen doet Beer heel graaf. Hij heeft eigenlijk nooit echt getrokken aan de lijn, behalve als hij een andere hond ziet. Dan is het blaffen, grommen en opspringen. We proberen dit dan ook zoveel mogelijk te vermijden.

Wat wel heel fijn is, is dat wanneer hij op een losloopweide is, hij tot nu toe toch al 2x gewoon heeft gespeeld met andere honden.

Hij blaft naar ze als ze aangelijnd buiten de omheining staan, maar eens los en binnen in de weide is dat allemaal voorbij en zijn er gelukkig nog geen incidenten geweest.

Ook al eens met succes met een vriendin met 2 Border Collies gaan wandelen, en met een Duitse Herder, wel allemaal teefjes dus misschien had dit er wel iets mee te maken.

Beer blijft een hond die structuur en duidelijkheid nodig heeft, die zich laat horen als hij het wil, maar die ook gewoon lekker tegen iedereen aanleunt voor aaitjes en altijd nieuwsgierig is naar wat je aan het doen bent.

Hij brengt al graag eens een stok mee van op wandeling, graaft graag putten in de tuin en als je in de tuin werkt “helpt” hij mee met graven of takken snoeien.

We zijn zo dankbaar om hem in ons leven te hebben!

Ps: ik heb ondertussen een DNA-test laten doen omdat ik te nieuwsgierig was, en wat blijkt..Beer is geen Kaukasische herder maar wel 50% Duitse Herder, 42,5% Pyreneese berghond en 7,5% Pyreneese Mastiff.