Hoi team Genk!

Nena hier…

Wat. Een. Week!

Ik vond een baasje!

Super spannend, die eerste rit naar huis… Eerst dacht ik dat we bij een snuffeltuin aangekomen waren. Je weet wel, zo eentje waar mijn aandachtspersoon me al een keer mee naartoe nam. Maar dat bleek gewoon mijn tuin te zijn! Mijn eigen privé snuffeltuin!

Ik heb hier ook eigen deur. Ja echt waar! Ik mag zelf kiezen wanneer ik naar buiten en binnen wil. Slimme meid die ik ben, had ik direct door hoe dat werkte. Ik kan dan ook met grote trots zeggen dat ik nog geen plasjes binnen heb gedaan.

Door al dat nieuws was ik zo enorm blij, dat ik de eerste nacht niet durfde te gaan slapen. Stel je voor, wat als ik het allemaal gedroomd had en dat ik terug zou wakker worden in mijn kennel in Genk? (Love you guys, maar jullie snappen het wel hé…)

Na een kort nachtje gingen we opnieuw de auto in. Wandelen dit keer! Zo blij dat ik weer was! Het liefst wilde ik 100km per uur! Na wat oefenen begreep ik dat mijn nieuwe baasje niet zo snel wil en nu kan ik al veel rustiger wandelen. Genieten van het uitzicht, snuffeltje hier, snuffeltje daar, … Heerlijk!

Slapen durf ik ook al veel beter, wel 8u aan een stuk. En dan snoozen! Of samen powernappen, dat is mijn nieuwe favoriete hobby. En elke keer als ik wakker word, ben ik nog steeds bij mijn nieuwe baasje!

Af en toe gaat ze weg…Blijkbaar moeten mensen dingen doen als werken enzo. En eten gaan kopen. Ik snap natuurlijk wel dat vooral dat laatste zeer belangrijk is. In het begin vond ik het wel spannend als ze weg ging hoor… Maar weet je, tot nu toe is ze altijd weer terug gekomen!!! Dus ik maak me al minder zorgen.

Die snuffeltuin moet uiteraard ook onderhouden worden, dus ik doe nu ook aan tuinieren. Ik weet blijkbaar niet goed welke plantjes wel en niet uitgetrokken mogen worden, dus dat laat ik maar over aan mijn baasje. Jammer… Wat ik wel heel goed kan, is rondrennen om alle grassprietjes aan te duiden die te lang zijn, dus dat doe ik vol overgave!

Jullie raden trouwens nooit vanwaar ik deze brief schrijf. Ik ben mee gaan kamperen… We hebben een klein rijdend huisje en ik mag daarin mee op reis! Ik heb alvast de hele achterbank voor mezelf gereserveerd, daar kan ik lekker naar buiten kijken.

Ik vind hier op mijn nieuwe adres vaak witte haartjes. Mijn baasje vertelt dat die van Didi zijn. Dat was haar vorige hond, ook geadopteerd via jullie. Ik ken Didi natuurlijk niet, maar het ruikt hier overal nog een beetje naar haar. En geurenexpert die ik ben, kan ik wel zeggen dat Didi rook naar gelukkig en zorgeloos…

En dát, is exact wat ik hier ook graag wil worden

Dankjewel team Genk!

Dikke kus,

Nena