Mac en Cheese hier al luisteren we ondertussen naar de namen Musti en Moos. We wonen ondertussen bijna een jaar bij onze nieuwe familie en dachten we laten eens horen hoe het met ons gaat.

Ik (Mac/Musti) zal eerst beginnen. Ik heb het hier goed naar mijn zin al heb ik wel al een paar dierenartsbezoekjes achter de rug. In september zag mijn baasje dat ik opeens heel langzaam liep toen ik smorgens na mijn nachtelijke avonturen binnen kwam. Ze vreesde even dat ik snachts een ongeluk had gehad dus we gingen onmiddelijk naar de dierenarts. Maar ik had een heel erge blaasinfectie en blaasstenen. Ik kreeg medicatie en aangepaste voeding en voelde me snel weer beter. Omdat ik nogal een snoeper ben en Moos zijn brokjes durf opslokken kregen we beiden nu aangepast voer van bij de DA. Maar dat vinden we niet erg want die brokken zijn super lekker! Een paar maanden later was het echter alweer prijs. Daardoor vermoedt mijn baasje dat ik als grote Lekkerbek in de buurt nog andere lekkere brokjes weet te vinden. Het was even bang afwachten of de blaassteen niet verwijderd moest worden maar met medicatie, voeding en Huisarrest (zodat ik nergens anders kon gaan smullen) loste die uiteindelijk toch op. Alles is nu onder controle. Ik mag wel niet meer vrij gaan buurten maar mag enkel buiten als de baasjes ook buiten zijn. Gelukkig vind ik dat niet zo erg.

Nu is het aan Moos. Ik was de schuwere van de twee broertjes maar ik heb mijn plekje aardig gevonden. Ik ben 2 handen/poten op 1 Buik met de miniman van ons gezin. Als het s avonds bedtijd is dan waak ik over hem totdat hij slaapt. Ik mag wel nog onbeperkt buiten en het eerste wat ik smorgens doe is checken of de kippen wakker zijn. Ik zorg er ook voor dat ze ochtendgymnastiek doen en stuur ze even op een looprondje door de tuin voordat ik ze met rust laat. Ik ben een paar weken terug voor de eerste keer mee moeten gaan naar de DA voor mijn jaarlijkse check-up. Dat vond ik wel enger dan mijn broer die het daar al gewoon is. Ik heb mijn baasjes ook al goed laten schrikken. Achterburen waren naar mijn baasjes gekomen dat er een dode kat bij hun op straat lag… een ros witte … Baasjes gaan kijken … Een witte wang en een rosse wang…zelfde tekening…zelfde bouw…groot verdriet bij de miniman…kwamen thuis met de dode kat. Musti kwam aangelopen maar ik niet dus toen dachten ze zeker dat ik het was…een uur later was ik klaar met mijn avontuur en kwam ik naar huis…de opluchting was groot…jammer genoeg had mijn dubbelganger geen chip en ook een oproep leverde niets op. We hebben hem dan maar begraven in de tuin. Oh ik zie een muis daar moet ik achteraan…

Toedels Moos en Musti