22
jul
2019

Mika met filmpje GERESERVEERD

0 Flares 0 Flares ×

Dag mensenwezens,

Mika hier. Ik zal me even voorstellen.

Ik ben geboren in november 2012 en heb in mijn leven al verschillende baasjes gehad; door veranderingen in hun leven paste ik namelijk niet meer in het gezin. Ik woon nu al eventjes in het asiel en heb het hier nu wel gehad.

Ik zie er een beetje raar uit, ik weet het. Dat komt omdat mijn mama en papa twee heel verschillende honden waren: een labrador en een chihuahua… rare combinatie? Tsja, mijn vader heeft altijd iets gehad voor grote vrouwen.

En daarbij komend, zoals ik met mijn ogen kan lonken, dat doet niemand me na. ‘Ik kijk tot in het diepste van je hart’, zeggen ze hier in het asiel.

 

Wat doe ik graag?

Ik ben een enorme knuffelkont, ik kom graag bij je in de zetel ‘hangen’ en ‘chillen’.

Verder heb ik een neus die niets anders wil dan snuffelen, hier noemen ze dat ‘een speurneus’. Ik ben graag buiten in de natuur, daar geniet mijn neus met volle teugen en kan ik mijn pootjes naar lieve lust laten huppelen.

Ook ben ik verzot op allerlei snoepjes: koekjes, verse vleesjes, kauwsticks, … het maakt me allemaal niet uit! Als je dat in de aanbieding hebt, doe ik graag iets in ruil voor je: zitten, pootje geven, puzzelen, enzovoort.

 

Er zijn een paar dingen die ik niet zo graag doe of heb. Ik hou niet van teveel, te luide of te plotse geluiden. Daar word ik zo onzeker van en dan kan ik me moeilijk ontspannen. Eigenlijk heb ik dat altijd wel als het te druk is of als er veel op me afkomt.

Ook ben ik niet verzot op andere honden, die blaffen soms naar me. Ik denk dan dat ze me willen opeten en daarom blaf ik altijd al als eerste.

 

Als laatste is het goed om te weten dat ik een ‘vocale’ hond ben. Ik wist eerst niet wat dat betekende maar blijkt dat ik gewoon heel communicatief ben (of een babbelkous, het is maar hoe je het wil noemen). Als ik blij ben, laat ik je dat al wauwelend even weten. Als ik me niet goed voel of met mezelf geen weg weet, piep ik lichtjes, het gebeurt vanzelf, ik kan er niks aan doen. Ik merk dat ik rustiger word als ik weet dat ik je kan vertrouwen en me veilig voel bij je. Geef me dan gewoon wat tijd.  Als ik te opgewonden ben, of een andere hond zie, blaf ik. Hey, wat wil je, ik ben toch een hond?

 

Ik heb nu wel genoeg afwisseling gehad en wil graag een stabiel leven. Een leven waarin ik kan ravotten en speuren in een rustige omgeving, en dit met een baasje aan mijn zijde.

 

Ben je ondertussen al een beetje verliefd op me geworden? Wil jij voor mij zorgen mijn komende levensjaren? Kom dan even langs in het asiel en wie weet, worden wij onafscheidelijke vrienden. De mensen van het asiel helpen je graag op weg om met mijn ‘vocaliteit’ om te gaan.

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Email -- 0 Flares ×