06
dec
2018

Scruffy

0 Flares 0 Flares ×
Dag lieve vrienden van het asiel,
aiko
Begin juli kozen we na lang nadenken over de vraag of we een hond zouden nemen en lang zoeken naar de juiste match bij jullie in het asiel onze Scruffy (toen nog Aiko).  Ondertussen zijn we ongeveer 5 maanden verder en denk ik dat we echt kunnen spreken van een succesverhaal.  Onze Scruff, aka schoothond deluxe, is uitgegroeid tot een rustige, zachtaardige hond, die een echt deel van het gezin is geworden.
In mijn vorige mailtje vertelde ik jullie dat we ondanks zijn lieve karakter, toch een moeilijke start hadden met Scruffy.  Je merkte dat hij zowel fysiek als emotioneel verwaarloosd was voor hij naar jullie en dan nadien naar ons kwam.  Emotioneel was hij enorm aanhankelijk, maar ook angstig en konden we echt spreken van verlatingsangst.  De eerste dagen en weken plakte hij letterlijk aan mij en mijn man en konden we hem, zelfs om te slapen, niet alleen laten, dit leidde immers tot paniekerig geblaf en gehuil zonder stop.  Met het nodige advies van jullie (dank u Nicole en Jos), veel oefening en de nodige compromissen kan ik na een aantal maanden echt wel zeggen dat Scruffy flink alleen kan blijven.  Door de dag wanneer we allemaal naar school zijn ligt hij rustig in de living in de zetel (ja, één van die compromissen) en blaft hij volgens de gepensioneerde buren alleen maar als er iemand aan de deur komt of er onverwacht lawaai is, maar ja, hij is dan ook een echte waakhond 😉.  Wanneer we thuis zijn is hij nog steeds onze schaduw, maar ook ‘s nachts wanneer we naar boven gaan blijft hij rustig beneden, hoewel we hem ‘s ochtends vaak liggend op de trap aan het poortje terugvinden, maar dat stoort ons helemaal niet.
Ook fysiek hebben we ons werk met hem gehad.  Jullie hadden al de eerste stappen gezet door hem te verlossen van die hele klittenmassa die zijn vacht geworden was en hem al twee weken degelijk te voeden.  Eens thuisgekomen bleek dat hij volgens de dierenarts al een hele tijd met een serieuze darmontsteking zat, met de nodige ongelukjes in huis tot gevolg, maar met een kuur van probiotica en aangepaste voeding, is dit probleem ondertussen ook opgelost en blijkt hij perfect zindelijk.  We merkten wel dat zijn darmpjes gevoelig zijn gebleven, dus te veel extraatjes zitten er voor Scruffy naikooiet in, maar ook daar is hij ondertussen aan gewend, hoewel hij als de beste kan bedelen en het moeilijk is om nee te zeggen tegen die mooie oogjes.  Hij is al wat bijgekomen en zijn vacht is ondertussen ook mooi terug gegroeid en gelukkig laat Scruffy zich goed kammen want onze krullenbol heeft fluffy haar dat gemakkelijk knoopt.  (kijk zeker even naar de vroeger en nu foto’s)
Maar ondanks de probleempjes in het begin, was hij ook toen al een lieve, aanhankelijke hond, die heel verdraagzaam was tegenover de kinderen.  Hij liet zich aaien, knuffelen, oppakken en het zijn eigenlijk vooral de kinderen, en niet de hond, die ik regelmatig moest intomen.  Ondertussen hebben de kinderen het nodige bijgeleerd en geeft Scruffy duidelijk aan hoe ver ze mogen gaan, door het gewoon af te trappen en hen dan verder ostentatief te negeren.
Moeilijk te geloven dat zo’n prachthond in zo’n onderkomen toestand bij jullie is aangekomen.  Want het is duidelijk dat Scruffy ooit wel een degelijke opvoeding en de nodige aandacht heeft gehad, hij wandelt immers prima aan de lijn, is zindelijk en laat zich gemakkelijk kammen en verzorgen wanneer nodig.  Hoewel hij regelmatig schrikt van harde geluiden, plotse bewegingen en de raarste voorwerpen (ballonnen, vliegenmeppers, de stofzuiger, etc..), blijkt Scruffy vooral een superlieve, rustige hond te zijn die niets liever doet dan in de zetel liggen.  Ja, in de zetel, want ondanks mijn duidelijke stelling van ‘geen hond in de zetel’ heb ik hier onder druk van de drie andere gezinsleden en Scruffy zijn lieve ogen niets anders kunnen doen dan toegeven 😉.   Spelen deed hij in het begin helemaal niet, maar na een maandje is hij dit wel beginnen doen en zo kunnen we dus nu elke dag een tiental minuutjes genieten van een zotte Scruff die aan een touw en beertjes sleurt en zelfs ongeveer kan apporteren (afgeven is natuurlijk niet zo leuk als halen).  Ook merken we steeds meer dat onder die oorspronkelijke angst een zelfzekere kleine heer verborgen zit, die heus wel weet wat hij wil (“ja, daar aaien!”) en vooral wat niet (“nee, nu spelen, niet borstelen, je denkt toch niet dat ik mij daarvoor nu laat vangen”, “ik weet heus wel dat ik niet op deze plek van de zetel mag liggen, maar als ik u nu gewoon hard genoeg negeer laat je mij misschien liggen”), hij had gewoon wat tijd nodig om zichzelf te laten zien en wat zijn we blij om hem te leren kennen.
Kortom, tevreden baasjes, tevreden Scruffy. We zijn zo blij dat jullie ons geholpen toen geholpen hebben om hem te kiezen en we zouden niet meer zonder hem kunnen!
Groetjes en een dikke poot van Scruffy en zijn gezin: S, W, E en L  aikooo
0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Email -- 0 Flares ×